8/11 Παιδική Σκηνή-πρεμιερα- "ΠΙΝΟΚΙΟ"

10169179 10154830403365245 2701525357532762650 n

64250 10154830405360245 7483845524930968788 n

programma pinokio inside

programma pinokio outside

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 8/11
ΚΥΡΙΑΚΗ 9/11
ΤΕΤΑΡΤΗ 12/11
ΣΑΒΒΑΤΟ 15/11
ΚΥΡΙΑΚΗ 16/11
ΔΕΥΤΕΡΑ 17/11
ΤΕΤΑΡΤΗ 19/11
ΣΑΒΒΑΤΟ 22/11
ΚΥΡΙΑΚΗ 23/11
ΤΕΤΑΡΤΗ 26/11
ΣΑΒΒΑΤΟ 29/11
ΚΥΡΙΑΚΗ 30/11
Στις 7:30μμ, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Δράμας.
τιμή εισιτηρίου: 5 ευρώ

Συντελεστές:

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):
Αφηγήτρια: Μαρία Παπαστεργίου
Ηλικιωμένος άντρας/ Δάσκαλος/Έμπορος γαιδάρων: Βαγγέλης Καλφόπουλος
Πινόκιο: Ράνια Κοσμίδου
Λωποδύτης 1/Ντίβα/ Δικαστής/Δολοφόνος 1: Χριστίνα Γεροντάρη
Λωποδύτης 2/ Δικαστής/ Δολοφόνος 2: Γιώργος Παρδαλίδης
Διευθυντής Τσίρκου/ Νεράιδα/ Κακός μαθητής: Άννα Σαχπάζη

Μετάφραση/ Σκηνοθεσία/Σκηνικά/Μουσική επιμέλεια: Μαρία Παπαστεργίου
Κοστούμια: όλη η ομάδα
Σχεδιασμός Βίντεο: Τόνια Καπλάνη
Κατασκευή σκηνικού: Δημήτρης Καρτάλης
Ειδικές κατασκευές: Κατερίνα Πεφάνη
Φωτισμός/ Ηχος: Re-Αction
Σχεδιασμός αφίσας/προγράμματος: Pure design, Τόνια Καπλάνη

Λίγα λόγια για το έργο:

Ένας άντρας μόνος, χωρίς γυναίκα ούτε παιδί. Κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής καταιγίδας το μοναδικό δέντρο μπροστά στο σπίτι του χτυπιέται από κεραυνό. Ο άντρας κόβει ένα κομμάτι από το πεσμένο δέντρο και αποφασίζει να σκαλίσει πάνω του μια μορφή. Σύντομα το πλάσμα αποκτά φωνή και αρχίζει να περπατά. Πεινάει, διαμαρτύρεται, απαιτεί, θυμώνει που ήρθε στον κόσμο από ένα τόσο φτωχό άνθρωπο. Αφού πρώτα καταφέρει να ταΐσει το δημιούργημά του, ο άνθρωπος του ζητάει να πάει στο σχολείο. Για να ικανοποιήσει τις ιδιοτροπίες του ο πατέρας πουλάει το παλτό του και του αγοράζει ένα βιβλίο. Αφού το πάρει στα χέρια του ο κούκλος το πουλάει με τη σειρά του σε κακές παρέες, προτού καν περάσει το κατώφλι του σχολείου. Κλέφτες, δολοφόνοι, ανάξιοι δικαστές, φυλακή και θάνατος στιγματίζουν το δρόμο του. Επιβιώνοντας χάρη στη νεράιδα, συνεχίζει το δρόμο που διάλεξε: αποκηρύσσει τον πατέρα και τη φτώχεια του και ανακαλύπτει τη δυστυχία του να λες ψέματα, τον πόνο του να χάνεις τον πατέρα σου εξαιτίας σου. Κουρασμένος από την γεμάτη δυστυχίες ζωή του δέχεται τελικά να ευχαριστήσει την νεράιδα και να πάει στο σχολείο. Μαθαίνει γράμματα και αριστεύει. Γίνεται λοιπόν ένα αληθινό παιδί.
Το έργο είναι μια θεατρική διασκευή του γνωστού σε όλους μας "Πινόκιο" του Κάρλο Κολόντι από το γάλλο συγγραφέα Ζοέλ Πομμερά. Πρόκειται για ένα μοντέρνο θεατρικό παραμύθι που κρατά ορισμένα από τα πολύ γνωστά επεισόδια του αρχικού Πινόκιο, ιδωμένα όμως μέσα από μια σύγχρονη ματιά και κοινωνική ευαισθησία. Τα θέματα που τίθενται είναι διαχρονικά : η πατρική αγάπη, το ψέμα, η διαφορετικότητα, οι παρορμήσεις της παιδικής ηλικίας, η φτώχεια, η εκπαίδευση, η σύνεση, η αυτοεπίγνωση, η αλήθεια σαν στάση ζωής.

Λίγα λόγια για τους συγγραφείς:

Κάρλο Κολόντι (1826-1890)

Ιταλός συγγραφέας και δημοσιογράφος (πραγματικό όνομα Κάρλο Λορεντσίνι). Είναι ο πατέρας του "Πινόκιο". Ο "Πινόκιο" εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1881 στις σελίδες του παιδικού περιοδικού Giornale per I bambini, με τη μορφή εβδομαδιαίων επεισοδίων. Γεννιέται από την ανάγκη του Κολόντι να χρησιμοποιήσει έναν συμπαθή και αθεόφοβο ήρωα προκειμένου να εκφράσει τις προσωπικές του πεποιθήσεις μέσω της αλληγορίας. Ο "Πινόκιο" καταλήγει να γίνει σύμβολο της παιδικής ηλικίας και ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Ζοέλ Πομμερά (1963- )

Ο Ζοέλ Πομμερά γεννήθηκε το 1963. Συγγραφέας και σκηνοθέτης αποκλειστικά των δικών του έργων, ανακάλυψε το πάθος του για το θέατρο σε ηλικία 12 ετών στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Έξι χρόνια αργότερα, συνεργάστηκε ως κωμικός με έναν επαρχιακό θίασο, αλλά γρήγορα αποφάσισε να αφιερωθεί στη συγγραφή θεατρικών έργων και στη σκηνοθεσία. Το 1990 ίδρυσε το θίασο Louis Brouillard και δημιούργησε τις πρώτες του παραστάσεις στο Theatre de la Main d'Or στο Παρίσι. Η φήμη και το κύρος του θιάσου απογειώθηκαν, ύστερα από την επιτυχία του έργου του Πομμερά "Au Monde" το 2004. Από το 2005 έως το 2008, υπήρξε μόνιμος καλλιτεχνικός συνεργάτης της Espace Malraux, της Εθνικής Σκηνής του Σαμπερί και της Σαβοΐας. Από το 2007 έως την άνοιξη του 2010, συνεργάστηκε με τον Πήτερ Μπρουκ στο θέατρο Bouffes du Nord στο Παρίσι. Έκτοτε, είναι μόνιμος καλλιτεχνικός συνεργάτης στο Ateliers Berthier του Odeon-Theatre de L'Europe και στο Εθνικό θέατρο των Βρυξελλών. Τον Ιούλιο του 2006, ο Ζοέλ Πομμερά και ο θίασός του ήταν οι επίσημοι προσκεκλημένοι στο 60ό Φεστιβάλ της Αβινιόν. Από το 2006 και ύστερα, ο Ζοέλ Πομμερά έχει επανειλημμένως λάβει το βραβείο Μoliere και το Μέγα Βραβείο της Ένωσης Κριτικών, ενώ το 2010 του απονεμήθηκε το βραβείο Θεάτρου της Εταιρίας Συγγραφέων και Δραματουργών.
Απο τις εκδόσεις Actes Sud - Papiers έχει εκδοθεί το σύνολο του έργου.
Έχει γράψει έργα για παιδιά και για ενήλικες, μεταξύ άλλων: Grâce à mes yeux (Χάρη στα μάτια μου), Qu'est-ce qu'on a fait ? (Τι κάναμε;), Au monde (Στον κόσμο), Le Petit Chaperon (Η Κοκκινοσκουφίτσα), D’une seule main (Με το ένα χέρι), Les marchands (Οι έμποροι), Cet enfant (Αυτό το παιδί), Je tremble (1 et 2) (Τρέμω [1 και 2]), Pinocchio (Πινόκιο), Ma chambre froide (Το κρύο μου δωμάτιο), Cendrillon (Σταχτοπούτα). Ελάχιστα έργα του έχουν παιχτεί στην Ελλάδα.
 

 

 

Από το STAR B.Ελλάδος:

 

https://www.youtube.com/watch?v=kYCrtufNECo

 

 

 

 

         Κριτικό σημείωμα του ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΑΜΠΟΥΣΗ 
          που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΧΡΟΝΙΚΑ"
                                     στις 21-11-2014




ΠΙΝΟΚΙΟ

Παιδική Θεατρική Σκηνή του ΣΦΓΤ

Αίθουσα Εκδηλώσεων Βιβλιοθήκης Δράμας

Φθινόπωρο 2014

 

Η «Παιδική Σκηνή του Σ.Φ.Γ.Τ» ανέβασε το έργο «Πινόκιο», του Γάλλου δραματουργού και σκηνοθέτη Ζοέλ Πομερά, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Μαρίας Παπαστεργίου. Το παραμύθι του Κάρλο Κολόντι, του συγγραφέα-πατέρα του Πινόκιο, έχει παρουσιαστεί σε εκατοντάδες διασκευές στο πέρασμα των χρόνων, κινηματογραφικές (με ηθοποιούς ή κινούμενα σχέδια), θεατρικές, ενώ τα ψέματα και οι υπερβολές του ξύλινου ήρωα, καθώς και η λαχτάρα του να ζήσει μια ξέγνοιαστη ζωή χωρίς σχολείο και δουλειά, έχουν γίνει τραγούδια και ανέκδοτα.

Τολμώ να πω ότι η διασκευή του Πομερά είναι μεν ανατρεπτική και σύγχρονη, αλλά, κατά τη γνώμη μου, έχει δύο τρανταχτές αδυναμίες: Πρώτον, κάποιες εκφράσεις και κάποια υπονοούμενα («Ο καθηγητής σε γουστάρει, ρε») δεν θα έπρεπε να ξεστομιστούν σε παιδική σκηνή∙ και, δεύτερον, ο διδακτισμός του κειμένου είναι τόσο φανερός, ώστε χαλάει τη συγκίνηση που προκαλούν οι υψηλές ιδέες, όταν παρουσιάζονται με συγκεκαλυμμένο τρόπο.

Κατά τα άλλα: Η παράσταση μου άρεσε πολύ και η προσπάθεια των συντελεστών της είναι αξιέπαινη. Η Παπαστεργίου έστησε ένα έργο με σωστή καθοδήγηση των ηθοποιών που, αν και ερασιτέχνες, δεν κατέφυγαν σε χοντροκοπιές προκειμένου να προκαλέσουν το γέλιο και να «περάσουν» στους θεατές τις στιγμιαίες υπερβολές της ιστορίας. Θα έλεγα ότι μια τέτοιου είδους παράσταση, αν δεν έχει σωστό σχεδιασμό και προπαντός ξεκαθαρισμένες ιδέες για το τι επιδιώκουμε να φτιάξουμε, δεν στέκεται. Η παράσταση της Παιδικής Σκηνής του Σ.Φ.Γ.Τ., λοιπόν, είχε το μεγάλο προσόν να είναι πολύ ισορροπημένη. Επιπλέον, η Παπαστεργίου ξέρει καλά, ίσως λιγότερο από την προσωπική της πείρα και περισσότερο από την αποδεδειγμένη ικανότητά της, ότι στο παιδικό θέατρο η εκφραστικότητα και η ατομική κίνηση του κάθε ηθοποιού έχει πολύ μεγαλύτερη  σημασία απ’ ό,τι στις άλλες παραστάσεις. Κι αυτά τα έδωσε, ορθώς κατά τη γνώμη μου, σε μεγάλη δόση.

Βεβαίως, ένας καλός σχεδιασμός πάει στα σκουπίδια αν οι ηθοποιοί δεν έχουν το ταλέντο και την πειθαρχία να τον υπηρετήσουν. Και στη συγκεκριμένη παράσταση η σκηνοθέτης ευτύχησε να έχει πολύ καλούς ερασιτέχνες ηθοποιούς.

Η Ράνια Κοσμίδου, ως Πινόκιο, έπαιξε τον ρόλο της καταπληκτικά. Δεν ξέρω πόσες φορές θα πρωταγωνιστήσει σε παραστάσεις του Συλλόγου, αλλά πιστεύω ότι πολύ δύσκολα θα βρει ρόλο να της ταιριάζει τόσο καλά και να τον ερμηνεύσει τόσο στέρεα. Η εκφραστικότητά της, το πάθος της, οι εναλλαγές των συναισθημάτων που προκαλούσε στο κοινό (παίζοντας μια ξύλινη κούκλα) ήταν ενός επαγγελματία ηθοποιού.

Ο Βαγγέλης Καλφόπουλος από ρόλο σε ρόλο στη θεατρική ομάδα του ΣΦΓΤ κάνει σταθερά βήματα εμπρός. Εξαιρετικός και στους τρεις που έπαιξε, αλλά εκεί που ήταν απολαυστικότατος ήταν στον ρόλο του δασκάλου.

Η Χριστίνα Γεροντάρη πολύ πειστική και στους τρεις ρόλους της, με αποκορύφωμα εκείνον του δικαστή. Φωνή γεμάτη με καλές κινήσεις και εκφράσεις. Ηθοποιός που θα μπορούσε να σηκώσει μεγάλη γκάμα ρόλων.

Πολύ καλοί και οι άλλοι δύο ηθοποιοί, ο Γιώργος Παρδαλίδης και η Άννα Σαχπάζη, η δεύτερη ιδίως στον ρόλο της ως κακού μαθητή.

Η χρήση του βίντεο στο έργο είναι μια ενδιαφέρουσα απόπειρα, αλλά, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να εκτελεστεί καλύτερα. Καλός ο φωτισμός, με τα λίγα μέσα που υπάρχουν, και σχετικά καλός ο ήχος, με κάποια μικρά κενά ανάμεσα στις διάφορες σκηνές, που ζημίωναν τον γρήγορο ρυθμό της παράστασης.

Δύο παρατηρήσεις: Σε μια παιδική παράσταση όπως αυτή του Πινόκιο, που πάντως ταιριάζει περισσότερο σε παιδιά ηλικίας μεγαλύτερης των 10 ετών, η χρήση τόσου μαύρου χρώματος (μαύρη στολή η αφηγήτρια-σκηνοθέτης, μαύρες φόρμες σε κάποιες σκηνές οι ηθοποιοί, μαύρο το σκηνικό…) νομίζω πως μάλλον αφαίρεσε από την παράσταση, παρά προσέφερε σε αυτήν. Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με την αφήγηση που συνέδεε τις διάφορες σκηνές του έργου. Η συνεχής αφήγηση όσο ωραία και να είναι, και πράγματι η Παπαστεργίου είναι καλή αφηγήτρια, στο τέλος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μονοτονία. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα μπορούσε στο σημείο αυτό να υπάρξει διάδραση με τους θεατές, ιδίως αν αυτοί είναι παιδιά. Να στηθούν δηλαδή διάφορες «συνομιλίες», ερωτήσεις, προτροπή σε συμμετοχή, χειροκροτήματα κλπ, που θα έδιναν ακόμα μεγαλύτερη ζωντάνια στο έργο.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να παρακαλέσω, από αυτό το κριτικό σημείωμα να μείνουν στη μνήμη μας μόνο τα πολλά θετικά της παράστασης. Και αυτό όχι ως επιβράβευση της προσπάθειας των ερασιτεχνών ηθοποιών, που έχουν ο καθένας και η κάθε μία τις δουλειές και τα προβλήματά τους, αλλά ως αναγνώριση της ποιότητας της παράστασης. Ειλικρινώς, θεωρώ πως ο Πινόκιο είναι μια από τις καλύτερες παραστάσεις που παίχτηκαν ποτέ στη Δράμα.   

Ανακοινώσεις

Powered by mod LCA